توهین کمسابقه یک عضو شورای شهر تهران به خبرنگاران و رسانهها/ پوشش ویژه رسانهای اظهارات مهدی اقراریان از کجا میآید؟
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خبرنگاران و رسانه و به نقل از جهان نیوز؛ مهدی اقراریان اخیرا در صحن شورای شهر تهران مدعی شده که برخی رسانهها از شهرداری پول میگیرند و به همین دلیل مصاحبههای او را منتشر نمیکنند! ادعایی سنگین که بدون نام بردن از رسانهها و بدون ارائه سند، قرارداد یا مدرک مشخص مطرح شد و با اعتراض محمد آخوندی و پرویز سروری دو تن از اعضای شورای شهر روبهرو شد.
مرور خروجی بعضی رسانهها نشان میدهد اظهارات، انتقادات و مواضع اقراریان بهصورت مداوم در آنها برجسته میشود و خبرنگاران مرتبط با او نیز مطالب وی را در کانالها و صفحات مختلف بازنشر میکنند. گاهی میزان تمرکز بر سخنان این عضو شورا به اندازهای است که این شائبه را ایجاد میکند آیا با یک انتخاب معمول تحریریه روبهرو هستیم یا رابطه رسانهای ویژهای در میان است؟
انتشار سخنان یک عضو شورای شهر بهخودیخود نه عجیب است و نه محل ایراد. رسانهها وظیفه دارند دیدگاههای موافق و مخالف را منتشر کنند. پرسش زمانی شکل میگیرد که یک رسانه، به شکل مستمر و پرحجم، سخنان یک چهره مشخص را برجسته کند، اما مواضع دیگر اعضا، پاسخ مدیران مرتبط یا زوایای متفاوت ماجرا سهم مشابهی از پوشش خبری نداشته باشند.
چنین الگویی میتواند مرز میان فعالیت حرفهای رسانه و تبدیل شدن به تریبون یک چهره سیاسی را کمرنگ کند؛ بهخصوص وقتی همان چهره، دیگر خبرنگاران و رسانهها را بدون ارائه مستندات کافی به اثرپذیری مالی متهم میکند.
اگر اقراریان معتقد است روابط مالی میتواند بر نحوه پوشش اخبار اثر بگذارد، طبیعی است که این معیار درباره پوشش ویژه مواضع خودش نیز مطرح شود. افکار عمومی حق دارد بداند علت این حجم از توجه رسانهای چیست و آیا انتشار و بازنشر گسترده سخنان او صرفاً براساس تشخیص حرفهای تحریریهها انجام میشود یا همکاری رسانهای مشخصی پشت آن قرار دارد.
آیا اقراریان، دفتر او یا مجموعههای نزدیک به وی با رسانهها، خبرنگاران، مشاوران رسانهای یا گردانندگان صفحات مجازی همکاری رسمی و پولی دارند؟ آیا برای تولید، انتشار یا بازنشر محتواهای مربوط به او قراردادی وجود دارد؟ اگر چنین همکاریهایی وجود ندارد، شفافسازی دراینباره میتواند شائبههای ایجادشده را برطرف کند.
طرح این پرسشها به معنای متهم کردن اقراریان یا خبرنگاران به پرداخت و دریافت پول نیست. اتهام مالی نیازمند سند است و نمیتوان صرفاً بر مبنای نوع پوشش خبری، کسی را متهم کرد؛ همانطور که اقراریان نیز نباید بدون سند، خبرنگاران و رسانهها را زیر سؤال ببرد. با این حال، کسی که مناسبات مالی رسانهها را موضوع انتقاد قرار میدهد، باید آماده پاسخگویی درباره مناسبات رسانهای پیرامون خودش باشد.
پوشش ویژه و پیوسته یک عضو شورا، بهخصوص اگر با نادیده گرفتن پاسخها و دیدگاههای دیگر همراه باشد، از نظر حرفهای نیازمند توضیح است. رسانه قرار نیست بلندگوی اختصاصی یک فرد باشد؛ چه آن فرد در جایگاه مدیریت شهری قرار داشته باشد و چه خود را منتقد مدیریت شهری معرفی کند.
اقراریان میتواند برای پایان دادن به این شائبهها، درباره سازوکار رسانهای دفتر خود، مشاوران احتمالی، همکاری با رسانهها و نحوه انتشار گسترده مطالبش شفافسازی کند. رسانههایی که پوشش ویژهای به او اختصاص میدهند نیز میتوانند توضیح دهند این میزان تمرکز بر یک عضو شورا بر چه مبنای حرفهای و تحریریهای صورت میگیرد.
مطالبه شفافیت نباید تنها متوجه دیگران باشد. اگر پول، قرارداد و رابطه رسانهای از نگاه اقراریان میتواند استقلال خبرنگاران را مخدوش کند، همین حساسیت باید درباره رسانههایی که عملاً به تریبون او تبدیل شدهاند نیز وجود داشته باشد.
لینک کوتاه: https://khabarnegaranvaresane.ir/?p=26445
About Author
