روز خبرنگار در خوزستان و زوال تدریجی یک شأن

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خبرنگاران و رسانه و به نقل از فارس؛ تقویم که به هفدهم مرداد می‌رسد، حافظه تلفن‌های همراه خبرنگاران خوزستانی پر می‌شود از فایل‌های گرافیکی بی‌روح، پیامک‌های فله‌ای با کلیدواژه‌های تکراری و استوری‌های روابط‌عمومی‌هایی که در طول سال، بسته‌ترین درها را به روی مطالبه‌گری رسانه دارند. «روز خبرنگار» در خوزستان، هر سال بی‌فروغ‌تر، تشریفاتی‌تر و تهی‌تر از معنای واقعی خود برگزار می‌شود؛ چرخه‌ای فرسایشی که نشان می‌دهد تجلیل از رکن چهارم دموکراسی، به یک رفع‌تکلیف سالانه در نازل‌ترین سطح ممکن سقوط کرده است.کار در جغرافیای رسانه‌ای خوزستان، شبیه هیچ نقطه دیگری از کشور نیست. خبرنگار در این استان در دمای بالای ۵۰ درجه، میان کانون‌های ریزگرد، در خط مقدم بحران‌های آبی، مطالبات کارگری، حاشیه‌نشینی و سوءمدیریت‌های شهری قلم می‌زند. خبرنگار خوزستانی سپر بلای افکار عمومی و پل ارتباطی مردم با مسئولان است؛ اما وقتی نوبت به هفدهم مرداد می‌رسد، سهم او از این همه مشقت و ایستادگی، تنها مشتی پیامک ماشینی از سوی دستگاه‌هایی است که حتی زحمت تنظیم یک متن اختصاصی را هم به خود نداده‌اند.واقعیت تلخ این است که طی سال‌های اخیر، شأن و جایگاه روز خبرنگار روندی آشکارا نزولی داشته است. هر سال ضعیف‌تر، بی‌برنامه‌تر و بی‌خاصیت‌تر از سال پیش. دیگر نه خبری از نشست‌های هم‌اندیشی واقعی برای شنیدن دغدغه‌های معیشتی و امنیتی اصحاب رسانه است، نه برنامه‌ای ساختارمند برای تکریم خبرنگاران اصیل و میدانی. گویی تمام کارکرد این روز در ارسال پیام‌های تبریک در شبکه‌های اجتماعی و انداختن چند عکس یادگاری با افراد غیرمرتبط خلاصه شده است.

این تقلیل‌گرایی مفرط، توهین به رسالتی است که خبرنگار در تمام ۳۶۴ روز دیگر سال به دوش می‌کشد. دستگاه‌های اجرایی، صنایع غول‌پیکر و متولیان فرهنگی استان باید پاسخ دهند که دستاورد واقعی آن‌ها برای جامعه رسانه‌ای خوزستان چه بوده است؟ حل مشکل بیمه خبرنگاران؟ امنیت شغلی؟ مسکن؟ حمایت در برابر شکایت‌های بی‌اساس مدیران نقدناپذیر؟ یا تسهیل دسترسی به آمارهای شفاف؟خبرنگار خوزستانی نیازی به پیامک‌های کپی‌شده و پوسترهای بی‌محتوا ندارد. ارزش‌گذاری واقعی به رسانه در به رسمیت شناختن شأن نظارتی آن، پاسخگویی به مطالبات مردمی، و ایجاد زیرساخت‌های حرفه‌ای و حمایتی برای فعالیت مستقل رسانه‌ای است. تا زمانی که نگاه مدیران به این قشر در حد روابط‌عمومی‌های رایگان یا تریبون‌های یک‌طرفه باشد، هفدهم مرداد نه یک روز نمادین برای پاسداشت قلم، بلکه سندی سالانه بر غربت و فراموشی رسانه‌نگاران این دیار خواهد بود.

لینک کوتاه: https://khabarnegaranvaresane.ir/?p=26296