رهبر شهید و یک درس فراموش‌نشدنی به خبرنگاران

در میان غوغای آوار و اندوه زلزله کرمانشاه، رهبر شهید انقلاب درسی بزرگ به خبرنگاران آموخت؛ درسی که نه از جنس خبر، که از جنس «حرمت» بود، معظم‌له با یک تذکر ساده، استاندارد تازه‌ای از مواجهه با بحران تعریف کرد؛ استانداردی که ارزش «انسان» را بر «اهمیت خبر» اولویت داد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خبرنگاران و رسانه و به نقل از خبرگزاری فارس از کرمانشاه؛ در قلب کوه‌های سخت و استوار زاگرس، سرزمینی گسترده است که تاریخ، رنج و مهربانی را در تار و پود خود تنیده است. کرمانشاه؛ دیاری که سنگ‌هایش حکایت‌گر صلابت‌اند و مردمانش، ریشه در نجابت دارند. اگر کوه‌ها زبان بگشایند، بی‌تردید از مردمانی خواهند گفت که در آزمون‌های بزرگ، همواره سرافراز بوده‌اند. کرمانشاه روزهای سخت بسیار به خود دیده، اما هیچ‌کدام چون ۲۱ آبان ۱۳۹۶ نبود؛ روزی که زمین، خشم خود را بر سر این دیار آوار کرد. لرزه‌ای ۷.۳ ریشتری که سرپل‌ذهاب را به تلی از غم بدل ساخت.

«جانم فدای رهبر»

در آن روزهای پر از اندوه، خبری در شهر پیچید: «شخصیت مهم کشوری دارد به سرپل‌ ذهاب می‌آد».حدس و گمان‌ها میان زلزله‌زدگان دل‌شکسته رد بدل شد.خبر پیچید: «رهبر انقلاب میان مردم است».در آن روز، در حالی که بسیاری در گوشه‌ و کنار جهان از پشت لنز دوربین‌ها تنها تماشاگر تراژدی بودند، رهبر شهیدمان بی‌محابا خود را به قلب حادثه رساند. مردم سر از پا نمی‌شناختند. روی تکه مقواهای جعبه کنسروها، با زغال آتش‌های هیزمی که کنار چادرها روشن بود، جملاتی نوشته بودند که حکایت از عمقِ پیوندشان داشت:«آقا خوش آمدید، کاش خانه‌ای داشتم و می‌توانستم از شما پذیرایی کنم»«جانم فدای رهبر»

ورود ایشان به میان چادرها، صحنه‌هایی را رقم زد که تاریخ فراموش نخواهد کرد. ایشان با نگاهی پدرانه میان جمعیت قدم زدند، مهمان چادرها شدند و بر دل‌های زخمی، مرهم نهادند. در یکی از همین چادرها بود که ایشان با وقاری مثال‌زدنی، به خبرنگاران و عکاسان متذکر شدند که احترام به حریم زلزله‌زدگان واجب است و باید با کفش وارد نشوند؛ درسی از اخلاق در بحبوحه بحران.

روایت آن گفت‌وگو همچنان در ذهن مردم کرمانشاه زنده است. وقتی ایشان از خانم ساکن چادر درباره امکانات پرسیدند و پاسخ شنیدند که «پلاستیک دادند»، رهبر انقلاب با درکی عمیق از عمق درد مردم، خودشان از این حداقل‌ها شرمگین شدند و فرمودند: «خیلی خوب، حالا پلاستیک دادند؛ مگر پلاستیک معجزه می‌کند؟» جمله‌ای که نشان می‌داد ایشان درک می‌کردند که مرهم این زخم‌ها، چیزی فراتر از وعده‌هاست.

سخنان ایشان، طنینِ آرامش در پس‌لرزه‌های اندوه بود:«من خیلی مایل بودم در وقتی به شهر شما بیایم که دل‌های شما شاد باشد… بنده معتقدم مسئولین بایستی مجاهدت خود را مضاعف کنند… خدا بر دل‌های شما آرامش و صبر دهد.»

امروز کرمانشاه، با وجود تمام رنج‌ها، ایستاده است. مردم این دیار، با ایمانی راسخ، راهی را ادامه می‌دهند که رهبر شهیدشان ترسیم کرد؛ راهی برای رسیدن به قله‌های کرامت انسانی و آماده‌سازی برای ظهور. این مردم، سربازان مرزدار این خاک‌اند؛ همان‌هایی که از میان آوارهای سرد آبان، گرمای ایستادگی را بیرون کشیدند. سرزمین زاگرس هنوز صدای زمزمه‌های مقاومت را در خود دارد؛ زمزمه‌هایی که در چادرهای سفید آغاز شد و حالا در بنای باشکوه همبستگی ملی، تا ابد ماندگار خواهد بود. کرمانشاه نه تنها در جغرافیا، بلکه در قلب تاریخ مقاومت ایران، سربلند ایستاده است.

لینک کوتاه: https://khabarnegaranvaresane.ir/?p=25279